Znak mówi jak, planeta mówi co, a dom mówi gdzie. To najkrótsza definicja, jaka trzyma się kupy — i jednocześnie ta, którą najłatwiej zgubić, bo domy są w kosmogramie najmniej efektowne. Nie mają symboli ani nazw. Są po prostu wycinkami koła.
A jednak to one decydują, czy napięcie w wykresie rozegra się w pracy, w domu rodzinnym, czy w sposobie, w jaki mówisz o sobie obcym ludziom.
Skąd biorą się granice
Koło dzieli się na dwanaście części, ale podział nie zaczyna się w przypadkowym miejscu. Zaczyna się od ascendentu — punktu, który wschodził na horyzoncie w chwili i w miejscu twoich urodzin.
Cztery pogrubione ramiona to osie wykresu. Reszta linii to granice pozostałych domów. Numeracja biegnie przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, zaczynając pod ascendentem.
Ascendent zmienia się mniej więcej co cztery minuty. Dwie osoby urodzone tego samego dnia w tym samym mieście, ale o godzinę różnicy, mają ten sam układ planet i zupełnie inaczej rozłożone domy.
To dlatego godzina urodzenia jest jedyną daną, której nie da się obejść. Bez niej można czytać znaki i aspekty, ale nie domy — a więc nie wiadomo, gdzie cokolwiek się dzieje.
Cztery osie, które trzymają wykres
| Oś | Skrót | Pozycja | O czym mówi |
|---|---|---|---|
| Ascendent | ASC | początek 1. domu | jak wchodzisz w sytuację |
| Nadir | IC | początek 4. domu | dom, korzenie, punkt wyjścia |
| Descendent | DSC | początek 7. domu | kogo przyciągasz i z kim się ścierasz |
| Zenit | MC | początek 10. domu | rola publiczna, widoczność |
Te cztery punkty to szkielet. Jeśli miałbyś zapamiętać z tego wpisu jedną rzecz — niech to będzie ta tabela.
Dwanaście obszarów w skrócie
- 1 — ty sam, sposób wejścia
- 2 — zasoby, poczucie wartości
- 3 — najbliższe otoczenie, mówienie, rodzeństwo
- 4 — dom, rodzina, fundament
- 5 — twórczość, ryzyko, zabawa
- 6 — codzienność, rzemiosło, zdrowie
- 7 — partnerstwa i konfrontacje
- 8 — to, co wspólne i to, co ukryte
- 9 — sens, dalekie wyprawy, przekonania
- 10 — rola publiczna, kierunek
- 11 — grupy, przyjaźnie, cele długie
- 12 — to, co poza polem widzenia
Jak wyznacza się dom planety
Mając początek każdego domu w stopniach i pozycję planety, przypisanie jest czystą arytmetyką na kole. Jedyna pułapka to dom, który przechodzi przez 0° — wtedy warunek „większe i mniejsze“ przestaje działać:
/** Zwraca numer domu (1-12) dla planety na pozycji `pos` w stopniach. */
function house_of(pos: number, cusps: number[]): number {
for (let i = 0; i < 12; i++) {
const start = cusps[i];
const end = cusps[(i + 1) % 12];
// Dom przecinający 0° wymaga sumy warunków, nie iloczynu.
const inside =
start < end ? pos >= start && pos < end : pos >= start || pos < end;
if (inside) return i + 1;
}
throw new Error('Pozycja poza kołem — sprawdź dane wejściowe.');
}Początki domów wyglądają w danych wykresu tak:
dom 1 184.20 dom 7 004.20
dom 2 212.55 dom 8 032.55
dom 3 244.10 dom 9 064.10
dom 4 278.33 dom 10 098.33
dom 5 312.47 dom 11 132.47
dom 6 346.08 dom 12 166.08Zwróć uwagę na regułę: początek domu 7. leży dokładnie naprzeciw domu 1. Osie są parami, zawsze o 180° od siebie.
Pusty dom to nie pusty obszar życia
Planet jest dziesięć, domów dwanaście. Z prostego rachunku wynika, że co najmniej dwa domy w każdym wykresie zostaną bez planety — a zwykle jest ich znacznie więcej.
Pusty dom nie oznacza, że dany obszar w twoim życiu nie istnieje ani że nic się w nim nie wydarzy. Oznacza tylko, że nie jest to miejsce, w którym wykres kładzie nacisk. Czyta się go wtedy przez:
- znak na granicy domu — nadaje mu ton,
- planetę władającą tym znakiem — i to, gdzie ona stoi,
- aspekty do granicy domu, jeśli jakieś są.
Domy odpowiadają na pytanie gdzie. W następnej kolejności warto sprawdzić, co dokładnie się tam ustawiło — czyli wrócić do planet i kątów między nimi.